Hey-Hat

Dert ya ortaktır 

Ya da zaman yoktur ağlamaya 

Neyse ki pembeler 

ya siyah olsaydı yalanlar

N’apardı çocukluğum 

Gerçeklerin saydamlığında 

Yansıyarak kavrulmuş 

Güneşin biraz altında

Çekerim desem bedenim küçük 

Taşıyamaz kollarım 

Omuzlarıma bırakıp gittiler 

Vurdum duymadan 

Kollarıma bakmadan 

Nedendir yılgınlığın 

Yalnız çocuk yaşında 

Küllüklere hasretim 

Sanki sönmüş hüzünler 

Güzel kokuyor büyük kızın 

                                     ağzında

Çiğnemiş yüreğinin 

Hazin dolu ân’larını 

Öyle gururlu öyle yorgun tavırlar 

Kükremişlerin yanından gelen

Kürkünü kükrer çıkartır

Asar içinde bir şarkıyla portmantoya

Çok sessiz kalmış 

Konuşmak aklına gelen 

Her an 

Öyle anlat 

Öyle hayat 

Öyle heyyy hat

Rânâ Ece