“EN” YAKINSIZLIĞIM

Anlamı bende var olmayan işlerden kaçtım.

Dünya, bana gerçekliğin kaçmamakla yaşanacağını söyledi sandım. 

Bulduğum her köşe başında dönüş yolunu hesapladım. 

Bir de sonunun bende karşılık bulmayacağına inandığım yolun bitişinin hayalini arşınladım. 

Olmak istediklerimin hayallerini kurdum. 

Gerçek dünyanın yanılgısında boğuldum.

Hayallerimi bile olmaza sürükledi boğulmalarım. 

Ben de olmayanı olmazlarla boğdum. 

Kendi hayallerimi kelepçeler gibi bi karanlığa gömüldüm. 

Eşeleme gücüm olduğunda dağıttım. 

Sanki puslarım, topraklarım, karanlıklarım… 

Bana ait miydi değil miydi anlamadım. 

 

Dünya bana ‘nasıl yaşanır’ anlatıyor sandım.

Yolun nerdeyse sonundayım. 

Önceden farkındaydım,  

başıma gelmesinden korktum.

O yüzden kaçmıştım, 

ama yakalandım. 

O hastalığın pençesinde kaldım.

Kendisizlik dünyasının okyanusuna battım. 

Yok oldum, hiç var mıydım?

 

İnsanlar kılığına girmiş dünya mıydı bana yolu anlatan, yoksa tanrı mıydı yolu gösteren anlamadım. 

Yolu kendim çizeceğim yanılgısına kapılışım mı hataydı; dünyayı, Tanrıyı dinlemelerim mi en büyük yangınım. 

Kontrol benim sandım 

Kontrol edemeyecek kadar minikti dünyadaki varlığım. 

Hep o siyah beyaz bataklığım.

Hep ve hiç karmaşam.

En ve enleri çarpıştırmam.

Ben bu yolun ortasında ve kendimden çok uzaktayım.

Ya da 

Ben bu yolun ortasında ve kendimin tam ortasındayım. 

Burası karanlık, cansız, tatsız ve hayallerime en uzak olduğum yakınsızlığım.

Ya da daha en başındayım. 

Rana Ece  

15.01.2023