Var

​Bazen zehri aktı günlerin.

Kalbin sıkıştıkça acıdan katran aktı sanki.

Öyle korktun acıdan.

Öyle kâbusun oldu mutluluklar.

Çünkü acı var.

Kapattın gözlerini dünyaya

Hayallerini susturdun

Sevincini gömdün toprağa

Varsa yoksa dilinde aynı söz

Acı var

Büyüdün, eridi kabukların

Öyle gömdün ki unuttun neydi umutların.

Sonra kızdın

Sonra kendi katranını gecelere akıttın

Kendi acını yarattın.

Yine olmadı

Kalktın direndin

Dayandın.                  

Olur dedin bi gün

Daha çok büyüdün. 

Ama korktukça gecelere katranını akıttın 

Hatırladın var.                              

Yaşam yalnızca bugünden ibaret.

Koydun aklına kalbine neyin varsa

Biriken anılarınla

Şimdi daha çok büyüdün.                                

Ama bitti sanma

Bugün büyüdün.

Yarın hâlâ küçüksündür

Yaşamın son günü sandığın başka bir gün 

Yine sana son dersini verecek 

öyle sanacaksın ölene kadar 

Şimdi ne öğrendiysem yazıyorum öylece 

Bir parçayız birbirimizin parçalarından